J.O.O.P. je zou het bijna gaan missen

J.O.O.P.

Je zou het bijna gaan missen

06:40, afstevenend op een van de vele knooppunten in ons wegennetwerk. De onheilspellende felle getallen van de matrixborden springen aan en beginnen in een rap tempo om de paar honderd meter af te tellen: Eerst 90, dan 70, 50… Dan stel ik mezelf hardop de vraag: “Waarom zijn er zóveel mensen al zó vroeg onderweg?”

Tekst: J.O.O.P.
Media: Omix
Gepubliceerd in september 2020

Wij onderwijsplanners doen een bescheiden duit in het zakje van de drukte op de Nederlandse wegen. Het is part of the job om onderweg te zijn naar onderwijsinstellingen. Dat het erbij hoort is een gegeven, of het voor een positieve ervaring zorgt? Dat heb ik gelukkig voor een groot deel zelf in de hand…

Allereerst zorg ik natuurlijk voor een reis-beker gevuld met vertrouwde huisgemaakte koffie, essentieel om scherp te starten met de reis. De geur en de smaak is niet te evenaren. Ach, jullie kennen mijn liefde voor het zwarte goud inmiddels!

Wat ik mis is de gezelligheid van even een bakkie doen.

Vervolgens op zoek naar mijn favoriete radiostation. Na duizenden kilometers ontwikkel je zo je voorkeuren en allergieën. Zo kan de zoveelste ‘foute uur-hit’ nét op een verkeerd moment van mijn rit gedraaid worden. Mijn reactie op “I can’t wait for the weekend to begin” op een druilerige dinsdagochtend terwijl het verkeer zich stroperig van file naar file sleept kan echt alle kanten op. Als het verkeer zich écht opstapelt is bellen met collega’s en familieleden een nuttig middel om de tijd door te komen. Dan is het alleen nog even zoeken naar een file-lotgenoot die welwillend is om samen de tijd onderweg door te brengen. Dat bellen verzacht de pijn van de file toch een beetje.  

In deze tijd is het onderweg beduidend stiller dan normaal, omdat we (nog steeds) vooral thuis werken. De dagelijkse routine waarvan ik zo ben gaan houden staat voorlopig nog in de wachtkamer. Net als zoveel andere zaken die op dit moment in de wachtkamer staan: Gaan alle studenten weer ‘volledig’ naar school? Mag de airco aan in het gebouw? Gaan we definitief verder met online lesgeven en gaan we weer introducties organiseren?

Terwijl ik over deze thema’s nadenk gaan mijn gedachten naar de wachtrij op de weg. Stapvoets op weg naar mijn werk of naar huis. De vertraging is er nu eenmaal. Soms vergeten we ook te genieten van onze persoonlijke reis in het leven. Moeten we dat niet veel meer doen; genieten van het onderweg zijn, al duurt het soms iets langer…